‘Ik zou niet willen wonen in het land
van Marcel van Dam’, schrijft Frank Kalshoven in zijn column in de Volkskrant. Geïnspireerd door de
publicatie van het Centraal Bureau voor de Statistiek dat één op de acht
werknemers te kampen heeft met burn-outklachten, schreef Van Dam dat werknemers
gezien worden als ‘grondstof voor de economie’. Verbolgen geeft Kalshoven tips
aan Van Dam om de zaak eens eigentijds te benaderen. Met de aanbeveling: Toon
ons [dan] de opties die je ziet om een vraagstuk op te lossen’.
Die avond toen ik een zijstraat inliep, herinnerde
ik me dat ik soms dat gevoel kreeg waar Frederik van Eeden over schreef in
zijn dagboek. Als kind liep ik in het donker wel eens alleen door de smalle straten
richting Amsteldijk en werd ik vergezeld door schaduwen op de gevels van de
hoge huizen. Ze bleven me maar volgden en ik begon altijd wat sneller te lopen
om ze te ontkomen.
Dat de onheilspellende figuren werden veroorzaakt door het
schijnsel van de ouderwetse grijze straatlampen aan de kabels, die boven de
straten nerveus wiebelden door de novemberwind, wist ik. Maar mijn onbehagen werd
er niet minder om.
Wanneer je vraagt of de ziel bestaat,
krijg je hoogstwaarschijnlijk antwoorden die van elkaar verschillen. De ziel
lijkt even ongrijpbaar als het mysterie van de tijd, waarover de kerkvader Aurelius
Augustinus in Confessiones schreef:
‘Als iemand het mij vraagt, weet ik het niet, als niemand het mij vraagt, weet
ik het’.
Toen ik buiten stond, besefte ik dat ik
getuige was geweest van zijn artistieke ondergang. Als geen ander was de gitarist in staat
geweest om mij het rijk van de verbeelding binnen te leiden. Met klankeffecten die
hij uit de snaren toverde, door tegelijkertijd de nagel van rechter wijsvinger en
het plectrum in dezelfde hand te gebruiken, riep de magere gestalte met zijn
oude ‘strat’ een haast religieuze sfeer op in het rokerige kroegje. De schokkerig
bewegende figuur in het diffuse podiumlicht gaf als een medium boodschappen uit
een andere wereld door.
